Μια απο τις πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες τoυ Παρθενωνα

Διαβάστε περισσότερα...

ΜΕΤΑΞΑ......... Ντοκουμέντο!!!

Δείτε σε VIDEO ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ της ελβετικής τηλεόρασης από την καθημερινότητα στο Μεταξά τη δεκαετία του 1950, που ξυπνά μνήμες!
.

Πηγή:www.mikrovalto.gr

Διαβάστε περισσότερα...

Βράβευση μαθητών για έργα τέχνης από σκουπίδια

«Βράβευση μαθητών για έργα τέχνης από σκουπίδια – εορτασμός Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος»

Οι μαθητές που διακρίθηκαν στο διαγωνισμό «Ανακυκλώνουμε με Τέχνη» θα γίνουν δεκτοί, την Παρασκευή 04/06 στις 13:00 στο Προεδρικό Μέγαρο, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια, παρουσία των Υπουργών Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής και Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Στις 11:30, τους μαθητές θα βραβεύσουν, στο μουσείο Μπενάκη, οι Υπουργοί Τίνα Μπιρμπίλη και Άννα Διαμαντοπούλου, εγκαινιάζοντας έκθεση έργων των παιδιών.

Τα δύο Υπουργεία συνδιοργάνωσαν το διαγωνισμό στο πλαίσιο του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Περιβάλλοντος (5/06). Στόχος της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας είναι η ευαισθητοποίηση των παιδιών σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος.

Στο διαγωνισμό συμμετείχαν μαθητές της Δ’, Ε’ και Στ’ τάξης του Δημοτικού και των τριών τάξεων του Γυμνασίου, από όλη τη χώρα. Συνολικά συγκεντρώθηκαν 433 δημιουργίες παιδιών από σκουπίδια: έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, κολάζ. Οι μαθητές χρησιμοποίησαν δημιουργικά τη φαντασία τους και αξιοποίησαν «άχρηστα» υλικά, με τη λογική: «δεν σπαταλάμε, δεν πετάμε, εξοικονομούμε και επαναχρησιμοποιούμε».

Επιτροπή του ΥΠΕΚΑ επέλεξε τα 50 καλύτερα έργα, τα οποία και παρουσιάζονται στην έκθεση «Ανακυκλώνουμε με τέχνη», στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138), από 4 έως 20 Ιουνίου.

Διαβάστε περισσότερα...

Τραγικά επίκαιρο όσο ποτέ!

ΜΑΘΕ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Διαβάστε περισσότερα...

Η ιστορία της Ελλάδας σε 10 λεπτά

Εδώ γράφουμε αυτά που θέλουμε να εμφανίζονται μετά το "Διαβάστε περισσότερα".
Διαβάστε περισσότερα...

Ομιλία καθηγητή για την 25 Μαρτίου σε ΕΠΑΛ

Αυτά τα λόγια απηύθυνε δάσκαλος στους μαθητές του, στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:

Σκέφτηκα να σας μιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το μυαλό σας θα πάει στο γήπεδο.

Σκέφτηκα να σας μιλήσω για το 21, αλλά ο νους σας θα πάει στην Ορίτζιναλ. Συλλογίστηκα πολύ, για να καταλήξω αν αξίζει να σας ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο μακρινό, τόσο ξένο.

Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε εσένα που βιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο.

Θα σου μιλήσω λοιπόν προσωπικά.

Εγώ ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σε αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε μέρες φεύγω για αλλού, σε εσένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου μιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις μου.

Οι μαθητές που συνάντησα μέσα στις τάξεις, οι μαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα με σεβάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του μαθήματος. Πολλοί όμως από τους υπόλοιπους μαθητές δε με σεβάστηκαν, με προσέβαλαν κατ' επανάληψη, με έργα, με λόγια, με ύβρεις, δείχνοντας ένα χαρακτήρα και ένα ήθος, που με σόκαρε, που με έβαλε σε μελαγχολικές σκέψεις.

Αυτό το φαινόμενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείμματος, το συγκεκριμένο σχολείο χωλαίνει δραματικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαμόρφωση δηλαδή των μαθητικών ψυχών και πνευμάτων. Και η ευθύνη για αυτήν την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική μας, των δασκάλων σας και των γονιών σας.

Δεν έχουμε κατορθώσει να σας δείξουμε πως χωρίς αρχές η ζωή σας αύριο θα είναι μια κόλαση, πως χωρίς όνειρα και στόχους θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σε επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεμίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όμως θέλετε μια συμβουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγμα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράμματος μέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάβει τότε πως η μόρφωση, η καλλιέργεια ήταν το όπλο που έλειπε από την προσωπική του θήκη.

Και κάθισε με πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο και έμαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να μας πει την ιστορία του βίου του, το παραμύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωμιών.

Αυτό το παράδειγμα είναι για σας το πιο κατάλληλο, και μπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη να ακολουθήσεις το δρόμο που εκείνος έδειξε, το μονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόμο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το μπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρβανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστομος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα αλβανικά μάθαμε σαν μπέσα, ήταν πάνω απ´ όλα μπεσαλής.

Αυτό θα 'θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, μπέσα, τσίπα. Να αναλαμβάνετε τις ευθύνες σας, να απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συμφέρον, να μισείτε το ψέμα και την ευθυνοφοβία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταματελόπουλου, του Νικηταρά.

Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέβαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ' ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωμένος, πάμπτωχος και εγκαταλειμμένος από όλους, δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν να απαιτήσει από την κυβέρνηση μια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αμείβει πολύ καλά, λέγοντας ψέματα, για να μην προσβάλει την πατρίδα του.

Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγμα του Νικηταρά. Αλλά νομίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε να ακολουθήσετε το δρόμο της αξιοπρέπειας, να προσπαθήσετε τίμια και με αγωνιστικότητα, για εσάς και για το μέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαβαίνω, αντιλαμβάνομαι πως σας προτείνω μια διαδρομή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόμος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών, της εποχής στην οποία μεγαλώνετε. Όμως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της.

Περιμένει από αυτούς να σηκώσουν ψηλά και με επιτυχία τη σημαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους σε καλύτερες μέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.

Κι όταν βλέπω την εποχή μας να μαραζώνει χωμένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να μουχλιάζει από το κυνήγι της ευκολίας, μόνο σε εσάς ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση , να αγωνιστείτε, να αντισταθείτε, να πολεμήσετε, να νικήσετε.

Μη μας απογοητεύσετε.

Διαβάστε περισσότερα...

Τελικά οι καρδιές βολεύονται και στο άδικο…

....Ας δώσουμε το παρόν στις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου μας. Θα παρθούν σημαντικές αποφάσεις. Για μας. Από εμάς, άραγε;

της Δέσποινας Καλαϊτζίδου

Εκπαιδευτικού

Οργ. Γραμ. Ε.Λ.Μ.Ε Πιερίας

«Γιατί απεργούν πάλι;», γράφει το on-line λεξικό του Τριανταφυλλίδη σαν πρώτο παράδειγμα του λήμματος «απεργώ», και σαν δεύτερο: «δεν απήργησε». Έτσι βλέπουν οι ακαδημαϊκοί, και άλλοι πολλοί, εκείνους που διεκδικούν εργασιακά δικαιώματα με το να αρνούνται να παράγουν έργο:

ότι πάλι απεργούν και ποιος ξέρει γιατί. Πάλι λουφάρουν, πάλι δεν θα έχει λεωφορεία, πάλι θα κλείσουν τα διόδια για μικροαπαιτήσεις, μικροαυξήσεις, μικρομειώσεις…

Όλα μας φαίνονται μικρά, πια. Όλα τα έχουμε περάσει στο μικροσκόπιο, όχι για να δούμε τις βαθύτερες και τις πιο κρυφές πτυχές τους, αλλά για να τα ελαχιστοποιήσουμε και σιγά-σιγά να τα βγάλουμε απ’ το οπτικό μας πεδίο.
Ό, τι δεν βλέπω δεν υπάρχει… (Γι’ αυτό μαζευτήκαμε και τόσοι άπιστοι Θωμάδες…)

Και, πράγματι, οι απεργίες δεν έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα, γιατί δεν είναι δυναμικές και μαζικές.

Δεν υπάρχει άλλος λόγος που δεν έχουν αποτέλεσμα.

Φανταστείτε αν όντως έκλειναν για ένα μήνα τα διόδια, αν όντως έκλειναν όλα τα σχολεία, αν είχαμε κατεβεί όλοι στους δρόμους απαιτώντας να πληρώσουν οι ένοχοι την κρίση.
Αλλά δεν κατεβαίνουμε. Δεν «ξεκουνάμε». Ούτε εμείς με τη μόνιμη εργασία. Αν δεν κατεβούμε εμείς, που δεν έχουμε ουσιαστικές κυρώσεις (προς το παρόν), πώς να κατέβουν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού κλάδου; Με τα 700 ευρώ, την ανασφάλιστη και μαύρη εργασία ή την απειλή της απόλυσης;

Κύριοι συνάδελφοι των Δημοσίων Υπηρεσιών, μάλλον είμαστε ένοχοι ανοχής.
Κύριοι συνδικαλιστές των Δημοσίων Υπαλλήλων, μάλλον είμαστε ένοχοι συνενοχής.

Μαθητές μου, σας ζητώ από τώρα συγνώμη γιατί δεν βλέπω τι πραγματικά μπορώ να κάνω για να σας σώσω από ένα αβέβαιο μέλλον ελαστικής απασχόλησης. Βλέπω ότι, αν κι έχω εκλεγεί για να εκπροσωπώ τους καθηγητές σας συνδικαλιστικά, η δύναμή μου είναι σχεδόν αμελητέα μπροστά στη δύναμη των πολλών, που όμως δεν καταφέρνω να πείσω. Συζητάμε να απεργήσουμε όταν θα γράφετε εξετάσεις… Μην το παρεξηγήσετε. Δεν είστε, τουλάχιστον για μένα, απλοί μοχλοί πίεσης. Και μην θορυβηθείτε εάν γίνει αυτό. Οι εξετάσεις θα γίνουν, τελικά. Αν όμως, καταφέρουμε έστω και κάτι «μικρό»; Κάτι που ίσως αύριο θα φανεί μεγάλο και τρανό; Άλλωστε πολλοί θέλετε να γίνετε δάσκαλοι, και οι περισσότεροι από εσάς δημόσιοι υπάλληλοι. Έτσι θα βρείτε μπροστά σας όλα τα δικά μας και των προηγούμενων γενεών τα «στραβά».
Όμως ξέρω ότι αγωνιάτε, κι ότι κι εσείς και οι γονείς σας δεν μπορείτε να σκεφτείτε κάτι πέραν από αυτό. Δικαιολογημένα. Η κοινωνία δεν είναι μαζί μας, ακόμα…

Τις σκέψεις αυτές θέλω να τις βγάλω από μέσα μου. Δέστε το και ως αυτοκριτική.
Και γιατί ξέρω ότι οι περισσότεροι θέλουν ν’ αντισταθούν, αλλά δεν το κάνουν γιατί φοβούνται:
φοβούνται μη χάσουν τη δουλειά τους, μη χρεοκοπήσουμε…
Για τους πρώτους έχω αίσθημα συμπάθειας, και δεν μπορώ, εγώ η μόνιμη, να απαιτήσω συμμετοχή στους αγώνες. Θα τους σεβόμουν όμως, διπλά.
Για τους δεύτερους, θα έλεγα ότι το κύριο πρόβλημα είναι η ηθική χρεοκοπία του κράτους, γιατί ο κανόνας πλέον είναι η ατιμωρησία και η αδιαντροπιά. Και φοβάμαι πολύ για το τι θα επακολουθήσει, εάν δεν βρεθούν οι υπαίτιοι αυτής της εξαθλίωσης. Γιατί, εάν δεν αποδοθούν ευθύνες, στο εξωτερικό θα συνεχίσουν να μας διαπομπεύουν, και στο εσωτερικό θα επικρατήσει ο νόμος του διαπλεκόμενου και του απατεώνα.
Εσείς, στ’ αλήθεια, δε φοβάστε;

Συνάδελφοι, μας εκλέγετε συνδικαλιστές για να συνδιεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας κι ύστερα μας αφήνετε μόνους, χωρίς το στήριγμα της βάσης, να αποφασίζουμε λίγοι για τους πολλούς.
Κι ύστερα μιλάτε για «ξοφλημένο» συνδικαλισμό.
Ναι, ξοφλήσαμε χωρίς εσάς…

Ο Ρίτσος έλεγε στη Ρωμιοσύνη, πως

«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,
…
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.»

Όμως, οι δικές μας καρδιές, βολεύονται, όπως φαίνεται, και με τ’ άδικο, ή γινόμαστε οι ίδιοι «δυνάμεις καταστολής» του εαυτού μας, καταπνίγοντας τα όποια ψήγματα αντίδρασης μας έμειναν…

Ας δώσουμε το παρόν στις Γενικές Συνελεύσεις του κλάδου μας. Θα παρθούν σημαντικές αποφάσεις. Για μας. Από εμάς, άραγε;

Διαβάστε περισσότερα...

Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ ο Νίκος Μπελογιάννης, με τρεις συντρόφους του - Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση -, στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα, στο Γουδί και εκτελούνται δια τυφεκισμού.

«Η πληγή μας μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, το ίδιο κι η πίστη μας.
Θα φέρουμε την κληρονομιά σου στους ώμους μας,
ως την πόρτα του ήλιου, Μπελογιάννη. Καλημέρα αδέρφια μου.
Καλημέρα ήλιε
Καλημέρα κόσμε.
Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά
πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.»
Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από παιδική ηλικία γαλουχήθηκε με τα ιδανικά του κομμουνισμού και από νωρίς, στα φοιτητικά του κιόλας χρόνια, στη Νομική Αθηνών, στοχοποιείται λόγω της πολιτικής του δράσης. Από το 1934 ο Μπελογιάννης είναι μέλος του ΚΚΕ. Η δυναμική του παρουσία στην πολιτική ζωή της Αμαλιάδας, ως γραμματέας της τοπικής οργάνωσης, δημιουργεί ρίξεις με την καθεστωτική τάξη και σύντομα συλλαμβάνεται και εξορίζεται.

Το πραξικόπημα της 4ης Αυγούστου του 1936, του Ιωάννη Μεταξά, σηματοδοτεί και την έναρξη ενός ανηλεούς αντικομουνιστικού μένους. Οι φυλακίσεις, οι εξορίες και τα βασανιστήρια σημάδεψαν τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη. Την στιγμή που οι ναζί εισβάλουν στην Ελλάδα, ο Μπελογιάννης βρίσκεται κρατούμενος στις φυλακές Ακροναυπλίου. Ζητά την ελευθερία του για συμμετάσχει στον πόλεμο αλλά η κυβέρνηση αρνείται. Καταφέρνει να αποδράσει και εντάσσεται στον ΕΛΑΣ ως καπετάνιος μεραρχίας στην Πελοπόννησο.

Με την απελευθέρωση της χώρας από τους ναζί και το ξέσπασμα του εμφυλίου πολέμου ο Μπελογιάννης αναλαμβάνει ρόλο Πολιτικού Επιτρόπου της 10ης Μεραρχίας του Δημοκρατικού Στρατού. Από αυτή τη θέση θα παλέψει για τα ιδανικά του μέχρι και την τελευταία στιγμή της εμφύλιας σύρραξης. Το 1949, μετά την ήττα, εγκαταλείπει τη χώρα, βρίσκοντας προσωρινό καταφύγιο στις γειτονικές σοσιαλιστικές χώρες.

Ένα χρόνο αργότερα τον Ιούνιο του 1950, ως μέλος πλέον της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, επιστρέφει στην Ελλάδα, με εντολή να ανασυγκροτήσει και να οργανώσει τους μηχανισμούς του ΚΚΕ στην Αθήνα, το οποίο βάση νόμου θεωρείται παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα, που δρα ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας.

Το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται, μαζί με 93 συντρόφους του, και μετά από εννιά μήνες βασανιστηρίων, τον Οκτώβρη του 1951, οδηγείται ενώπιον του έκτακτου στρατοδικείου, το οποίο αποτελούσαν οι Ανδρέας Σταυρόπουλος (πρόεδρος), Γ. Παπαδόπουλος (μετέπειτα δικτάτορας), Ν. Κομιάνος, Γ. Κοράκης, και Θ. Κυριακόπουλος. Ο Μπελογιάννης καταδικάζεται σε θάνατο και η εύθραυστη μετεμφυλιακή ισορροπία της ελληνικής κοινωνίας κινδυνεύει.

«Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα, που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν, θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.», θα δηλώσει ο Μπελογιάννης κλείνοντας την απολογία του.

Η διεθνής κατακραυγή αναγκάζει τον τότε πρωθυπουργό Νικόλαο Πλαστήρα, να ανακοινώσει την άρση της απόφασης.

Ωστόσο αποφασίζεται ότι ο Μπελογιάννης και μερικοί ακόμη σύντροφοί του, θα δικαστούν και πάλι με την κατηγορία της κατασκοπείας, η οποία θα ενισχυθεί όταν οι αρχές θα ανακοινώσουν στις 14 Νοεμβρίου 1951, ότι βρήκαν παράνομους ασύρματους σε χώρους κομμουνιστών σε Καλλιθέα και Γλυφάδα. Στις 15 Φεβρουαρίου 1952, ξεκινάει το δεύτερο μέρος της πολύκροτης δίκης, η οποία έσπασε τα σύνορα της Ελλάδας και κέντρισε το ενδιαφέρον της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Ο Μπελογιάννης ενώπιον του Διαρκούς Στρατοδικείου Αθηνών, αντικρούει όλες τις κατηγορίες περί κατασκοπείας και δηλώνει:

«Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.»

Την 1η Μαρτίου, ο Νίκος Μπελογιάννης, κρατώντας ένα γαρύφαλλο όπως κάθε μέρα κατά τη διάρκεια της δίκης, ακούει τον πρόεδρο του στρατοδικείου να ανακοινώνει ότι μαζί με επτά συντρόφους του (Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης, Νίκος Καλούμενος, Τάκης Λαζαρίδης, Χαρίλαος Τουλιάτος, Μιλτιάδης Μπισμπιάνος και Έλλη Ιωαννίδου) καταδικάζεται σε θάνατο.

Λίγες ημέρες αργότερα, έρχεται στο φως της δημοσιότητας ένα γράμμα από το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, Νίκο Πλουμπίδη, με το οποίο αναλαμβάνει κάθε ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ στην Ελλάδα και υπόσχεται να παραδοθεί στις αρχές με αντάλλαγμα να μην εκτελεστεί ο Νίκος Μπελογιάννης. Η γνησιότητα του γράμματος του Πλουμπίδη αμφισβητείται από το ΚΚΕ, όχι όμως και από το Υπουργείο Εσωτερικών, το οποίο ωστόσο αρνείται να διαπραγματευτεί με τον καταζητούμενο Νίκο Πλουμπίδη.

Όλες οι προσπάθειες και οι διεθνείς πιέσεις για απόδοση χάριτος στον Μπελογιάννη απέβησαν άκαρπες. Έτσι στις 30 Μαρτίου ο βασιλικός επίτροπος συνταγματάρχης Αθανασούλας ανακοινώνει στους Μπελογιάννη, Καλούμενο, Αργυριάδη και Μπάτση ότι η αίτηση χάριτος απορρίφθηκε και στις 4:12 π.μ., ο Νίκος Μπελογιάννης εκτελείται μαζί με τους συντρόφους του στο Γουδί.

«Πόσο μικρή είναι τούτη η λευτεριά μπροστά στην άγρια λευτεριά / να βγάζεις την καρδιά σου σα γαρύφαλλο απ' τον κόρφο σου/ για να μοσκοβολάν τα σύμπαντα θυσία και ειρήνη. /Καλημέρα ανθρώποι μου/ Καλημέρα ήλιε/ Καλημέρα Μπελογιάννη»
Γ. Ρίτσος «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο»
Διαβάστε περισσότερα...

ΤΑ ΠΕΤΡΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Διαβάστε περισσότερα...

Κάποτε πίναμε καφέ με φίλους...

"Kάποτε ο χρόνος είχε τέσσερις εποχές,
σήμερα έχει δύο.

Κάποτε δουλεύαμε οκτώ ώρες,
σήμερα έχουμε χάσει το μέτρημα...

Κάποτε είχαμε χρόνο να πάμε για καφέ με τους φίλους μας..
Τώρα τα λέμε μέσω MSN και Skype.

Κάποτε είχαμε χρόνο να κοιτάξουμε τον ουρανό, να δούμε το χρώμα του, να ακούσουμε το κελάϊδισμα των πουλιών, να νιώσουμε την ευωδιά του βρεγμένου χώματος. Σήμερα τα βλέπουμε στην τηλεόραση.

Κάποτε παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο στις αλάνες.
Σήμερα παίζουμε ποδόσφαιρο στο Playstation.


Κάποτε ζητάγαμε συγγνώμη από κοντά.
Σήμερα το λέμε και με SMS.

Κάποτε κυκλοφορούσαμε με ταπεινά αυτοκίνητα 1000 κυβικών και ήμασταν χαρούμενοι.
Σήμερα κυκλοφορούμε με τζιπ 2000 κυβικών και στεναχωριόμαστε που δεν έχουμε τζιπ... 3000 κυβικών.

Κάποτε αγοράζαμε ένα παντελόνι και το είχαμε για δύο χρόνια.
Τώρα το έχουμε δύο μήνες και μετά παίρνουμε άλλο.

Κάποτε ζούσαμε σε σπίτι 65 τετραγωνικών και... ήμασταν ευτυχισμένοι.
Σήμερα ζούμε σε σπίτια 120 τετραγωνικών και δεν χωράμε μέσα...

Κάποτε λέγαμε καλημέρα σε ένα περαστικό και τον ρωτούσαμε για την τάδε οδό.
Σήμερα μας το λέει ο navigator.

Κάποτε πίναμε νερό της βρύσης και ήμασταν μια χαρά.
Σήμερα πίνουμε εμφιαλωμένο και...αρρωσταίνουμε.

Κάποτε είχαμε τις πόρτες των σπιτιών ανοικτές, όπως και τις καρδιές μας.
Σήμερα κλειδαμπαρωνόμαστε, βάζουμε συναγερμούς και έχουμε και 5-6 λυκόσκυλα για να μην αφήσουμε κανέναν να μας πλησιάσει. Είτε είναι καλός, είτε κακός.

Κάποτε ξυπνάγαμε πρωί πρωί την Κυριακή για να πάμε στην εκκλησία.
Σήμερα δεν πάμε γιατί είναι...μπανάλ. Και γιατί οι παπάδες γίνανε μεσίτες και επιχειρηματίες.

Κάποτε είχαμε 2 τηλεοπτικά κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι ενδιαφέρον να δούμε.
Σήμερα έχουμε 100 κανάλια και δεν μας αρέσει κανένα πρόγραμμα.

Κάποτε μαζευόμασταν όλη η οικογένεια γύρω από το κυριακάτικο τραπέζι και αισθανόμασταν ενωμένοι και ευτυχισμένοι.
Σήμερα έχει ο καθένας το δικό του δωμάτιο και δεν βρισκόμαστε μαζί στο τραπέζι ποτέ...

Κάποτε η σκληρή δουλειά ήταν ιδανικό.
Σήμερα είναι μαλακία.

Κάποτε τα περιοδικά έπαιρναν συνέντευξη από τον Σεφέρη.
Σήμερα παίρνουν από τον Καρβέλα.

Κάποτε μας μάγευε η φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη,
σήμερα μας ξεκουφαίνει ο...Μακρόπουλος.

Κάποτε οι τραγουδίστριες τραγουδούσαν με τη φωνή.
Σήμερα τραγουδούν με κάτι άλλο.

Κάποτε ντοκουμέντο ήταν μια επιστημονική ανακάλυψη.
Σήμερα ντοκουμέντο είναι ένα ερασιτεχνικό βίντεο που δείχνει δύο οπαδούς ομάδων να ανοίγουν ο ένας το κεφάλι του άλλου.

Κάποτε βλέπαμε στην τηλεόραση κινούμενα σχέδια με τον Μίκυ Μάους, τον Σεραφίνο, τον Τιραμόλα. Σήμερα βλέπουμε τους Power Rangers και τους Monsters με όπλα και χειροβομβίδες να σκοτώνουν και να ξεκοιλιάζουν...τους κακούς.

Κάποτε μας αρκούσε μια βόλτα με τον κοπέλα μας σε ένα ταπεινό δρομάκι της γειτονιάς. Χέρι-χέρι, να κοιτάμε τον ουρανό, να σιγοψυθιρίζουμε ένα ρομαντικό τραγουδάκι και να ταξιδεύουμε νοητά. Σήμερα πάμε διακοπές στο Ντουμπάι, στο Μαρόκο και στο Μεξικό.. Και ονειρευόμαστε ταξίδια στο Θιβέτ.

Κάποτε είχαμε το θάρρος και τη λεβεντιά να λέμε «Έκανα λάθος».
Σήμερα λέμε «Αυτός φταίει»...

Κάποτε νοιαζόμασταν για το γείτονα, σήμερα τσατιζόμαστε αν αγοράσει καλύτερη τηλεόραση από εμάς.

Κάποτε ζούσαμε με το μισθό μας.
Σήμερα ζούμε με τους μισθούς που ΘΑ πάρουμε.

Κάποτε δεν είχαμε φράγκο στην τσέπη, μα ήμασταν τόσο, μα τόσο ευτυχισμένοι!
Σήμερα έχουμε τα πάντα και τρωγόμαστε με τα ρούχα μας.

Κάποτε περνάγαμε υπέροχα στο ταβερνάκι της γειτονιάς, με κρασάκι, τραγούδι και κουτσομπολιό.
Σήμερα...μιζεριάζουμε σε ακριβά εστιατόρια του Κολωνακίου.

Κάποτε ιδανικό ήταν να γίνεις αναγνωρισμένος.
Σήμερα ιδανικό είναι να γίνεις απλά αναγνωρίσιμος.

Κάποτε μας δάνειζε λεφτά ο αδελφός μας.
Σήμερα μας δανείζουν οι τράπεζες.

Κάποτε κοιτούσαμε στα μάτια τους ανθρώπους.
Τώρα τους κοιτάμε στην τσέπη.

Κάποτε δουλεύαμε για να ζήσουμε.
Σήμερα ζούμε για να δουλεύουμε.

Κάποτε είχαμε χρόνο για τον εαυτό μας.
Σήμερα δεν έχουμε χρόνο για κανένα....

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν Ζωή...."

Διαβάστε περισσότερα...